The last Shaman: recht in het hart van het probleem

Deel met je vrienden:
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Onlangs zag ik op Netflix ‘The last Shaman’. Deze documentaire neemt ons, samen met de depressieve en suïcidale James mee naar het Amazonewoud, in een laatste poging van deze jongeman om zijn eigen leven te redden. Na ontelbare conventionele behandelingen is James wanhopig geworden in zijn zoektocht naar zin om te leven. Hij besluit zichzelf nog twaalf maanden te geven om van gedachten te veranderen en stelt al zijn hoop op Ahuyasca en andere geneeskrachtige planten uit het regenwoud die hallucinaties en een spirituele reiniging van lichaam en ziel zouden bewerkstelligen.

Hij slaagt in zijn missie, alhoewel zijn somberheid niet volledig overwonnen wordt, maar hij wil tenminste opnieuw blijven leven. Afgezien daarvan valt mij op hoe een inheemse, belangrijke traditie, zoals die van de sjamanen verketterd wordt door het kapitalisme. In de film is namelijk ook te zien hoe op winstbejag beluste lieden het sjamanisme willen in handen krijgen voor hun eigen lucratieve doeleinden. Dat is volgens mij nu net waarom het gaat, één van de redenen waarom jonge mensen zoals James soms de moed verliezen. Alles in de wereld moet blijkbaar altijd wijken voor het grote geld, en dan is het respect voor mooie, menselijke rituelen en tradities vaak ver te zoeken.

Pepe, de sjamaan die James het meest heeft geholpen, wordt vagelijk en onterecht beschuldigd van wanpraktijken en wordt gedwongen om in een stad handenarbeid te gaan verrichten, terwijl degenen die het voor het zeggen hebben en alleen maar op winst uit zijn de traditie verpauperen ondertussen en hun macht misbruiken. Misschien is het naïef om in het goede te blijven geloven in deze wereld. Maar is dat niet het enige wat telt?

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
0
0
Jouw literatuur