Dagen van leven en aangaan

Soms lach je bloemen
in de lente
en waakt de winter
over je lendenen.

Seizoenen stoeien met je haren,
die langzaam wijs en grijs bewaren.

En dan de rust die roest in je bed,
je noopt een nieuwe taak aan te vangen.

Geen tranen meer
en geen frustratie
de vreugd’ het allerhoogste verlangen.

Gedicht in woord en beeld
Deel met je vrienden:
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
0
0
Jouw literatuur