Eén enkele traan

De zon
die angstvallig uitbloeit in de schemering
en in mijn ogen lekt.
Kleiner dan anders lijkt zij te doven.

Jouw geest hangt in de mijne.
Zoete dwaling,
tot waar het universum opnieuw begint.

In ons reeds, nog achter de schermen,
houdt morgen zich verlegen schuil.

Wij nu, uit deze dag samen weggevlogen,
jou houd ik gevangen in één traan
die ik uit pure ontroering huil.

Deel met je vrienden:
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
0
0
Jouw literatuur